Het goedkoopste medicijn is lopen

Het goedkoopste medicijn is lopen

Vanuit mijn spreekkamer kijk ik uit op de parkeerplaats voor de praktijk. Elke ochtend zie ik hetzelfde: auto's die drie keer rondrijden, een bumper half op de stoep, een patiënt die boos binnenkomt omdat hij nergens kon staan. Vraag ik dan waar iemand woont, dan is het antwoord vaak: twee straten verderop. Ik ben al vijftien jaar huisarts in deze wijk en heb in die tijd veel medicijnen voorgeschreven. Het beste middel dat ik ken, kost echter niets en is overal verkrijgbaar. Daarom doe ik in dit stuk een oproep aan alle lezers: laat de auto staan voor korte ritjes en ga lopen. Naar de dokter, naar de supermarkt, naar school.

Een half uur per dag

Wie elke dag een half uur stevig doorloopt, slaapt beter, heeft minder vaak een te hoge bloeddruk en voelt zich rustiger. Dat geldt voor jonge mensen, maar zeker ook voor mijn patiënten van boven de zestig, voor wie elke stap telt. Bij klachten die met te weinig beweging te maken hebben, begin ik daarom liever met een advies dan met een recept. Het mooie van lopen als vervoer is dat het geen extra tijd kost: de boodschappen moeten toch gedaan worden en de afspraak staat al in uw agenda. De beweging krijgt u er gratis bij.

De stoep is van de voetganger

Er is nog een reden, en die zie ik elke dag voor mijn deur. Auto's die half op de stoep staan, laten geen ruimte over voor mensen met een rollator of een kinderwagen. Zij moeten de straat op, precies op de plek waar andere auto's achteruit de parkeerplaats afrijden. Twee keer per maand belt een buurman de praktijk omdat zijn oprit weer is geblokkeerd. En dat allemaal voor een rit van een paar minuten. Elke auto die thuisblijft, maakt de straat veiliger en rustiger voor iedereen.

Je ziet je buurt weer

Wie loopt, ziet bovendien meer. U merkt dat de bakker een nieuwe eigenaar heeft, u maakt een praatje met de buurvrouw en u weet weer welke kinderen bij welke voordeur horen. Een wijk waar mensen lopen, is een wijk waar mensen elkaar kennen. En wie zijn buren kent, vraagt eerder om hulp en biedt die ook eerder aan. Lopen is dus niet alleen goed voor uzelf, maar ook voor de buurt.

'Geen tijd' en 'het regent'

Als ik dit aan patiënten vertel, hoor ik twee bezwaren. Het eerste is tijd. Dat begrijp ik: de meeste mensen hebben het druk. Toch is het verschil kleiner dan u denkt. Een patiënt van mij, een man van tweeënzestig, woont vierhonderd meter van de praktijk. Jarenlang kwam hij met de auto: vijf minuten rijden, tien minuten een plek zoeken en dan nog een stuk lopen. Sinds hij te voet komt, staat hij binnen zes minuten bij mijn balie en is hij nog nooit te laat geweest. Voor afstanden tot een kilometer wint de auto bijna nooit, zeker niet in een wijk waar parkeren lastig is.

Het tweede bezwaar is het weer. Het regent in Nederland, dat is waar. Maar het regent veel minder vaak dan wij denken: de meeste uren van het jaar is het droog. Voor de rest van de tijd bestaan er jassen met een capuchon en paraplu's. Wie vóór het vertrek even naar het weerbericht kijkt, wordt zelden nat. Ik loop zelf sinds twee jaar naar al mijn huisbezoeken in de wijk, in elk seizoen. In die twee jaar ben ik precies drie keer met natte schoenen bij een patiënt aangekomen.

Begin bij de dokter

Ik vraag niet of u de auto wegdoet. Ik vraag u om bij uw volgende afspraak één ding te proberen: laat de sleutels thuis en loop naar de praktijk. Vertrek tien minuten eerder en kijk wat het met u doet. Wie dat een paar keer heeft gedaan, loopt daarna vanzelf ook naar de bakker en naar school. Kunt u door een ziekte of een beperking echt niet lopen, dan geldt dit stuk natuurlijk niet voor u. Voor alle anderen geldt: de parkeerplaats voor mijn praktijk hoeft niet vol te staan. De stoep mag weer van de voetganger zijn.

Farah Kuipers is huisarts.